Dekalog jako teleologiczny program wszechświata

„Ludzka pomysłowość nigdy nie wymyśli czegoś równie pięknego i prostego co Natura;
bo w jej wynalazkach nie brakuje niczego i nic nie jest zbędne” (Leonardo da Vinci)

Wstęp

Nauka w szczególny sposób nobilituje poszukiwanie prawdy przez człowieka, gdy jego wychowankowie, zwłaszcza wspólnie z własnymi uczniami – organizują pokoleniowe twórcze spotkania i sesje naukowe dedykowane swym Mistrzom. Właśnie dociekanie prawdy u źródeł świadczy o poziomie uczonych tak, jak charakter górali jest zdeterminowany ich życiem na szczytach, gdzie dla ludzi kończy się chleb a zaczyna woda (1,2). Nasz czcigodny Mistrz uosabia właśnie szczytową trójcę naukową: religię, filozofię i astronomię, co w naturalny sposób ułatwiło mi wybór tytułu zadedykowanego Mu wystąpienia w 500-rocznicę namalowania w Watykanie przez Rafaela postaci M. Kopernika w „Szkole Ateńskiej”, przedstawiającej dysputę uczonych o heliocentrycznej budowie świata, opisanej przez wychowanka naszej Almae Matris Jagiellonicae i sławnego wówczas w Europie lekarza (3).
W 1990 roku, publikując własne termodynamiczne rozważania nad początkiem duchowego życia człowieka, użyłem jako motto stwierdzenie Karola Wojtyły z 1972 roku: „Przechodzenie poprzez śmierć ku życiu jest tajemnicą. Tajemnicą nie do końca zbadaną”. Matematycznie uzasadniłem, że każdy człowiek jest określonym bytem istniejącym, niepodzielnym i niesprzecznym, charakteryzującym się jednością i odrębnością, a jego tożsamość jest niepowtarzalna i statystycznie uwarunkowana biologicznie, emocjonalnie i psychicznie od momentu zapłodnienia, tj. zaistnienia. Zawsze jednak mamy do czynienia z niepowtarzalną osobą, o której troska w biblijnym zapisie mówi: „Zanim ukształtowałem Cię w łonie matki znałem Cię, nim przyszedłeś na świat, poświęciłem Cię”.

Początek osobistego i społecznego życia człowieka

Człowiek dzięki wolnej woli realizuje się w społecznym życiu wspólnie z innymi osobami. Sam zaś powstaje z połączenia się komórek rozrodczych rodziców jako niepowtarzalna pojedyncza komórka (zygota), która dzieląc się na potomne komórki przekazuje dalej otrzymane życie w postaci trzech rodzajów form komórkowego życia osobniczego: 1. komórek tworzących tkanki, narządy i ostatecznie dojrzałą do samodzielnego życia osobę, 2. komórek rozrodczych, które służą do powstania w przyszłości kolejnych zygot następnego pokolenia oraz 3. najkrócej żyjących komórek, tworzących wraz z matką struktury podtrzymujące ciążę (łożysko, błony płodowe). Istotą życia jest spontanicznie stała i wzajemna zamiana materii i energii z udziałem informacji poczynając od tworzących wszechświat elementarnych cząstek atomów, a na osobniczym istnieniu człowieka kończąc (4,5). W tej definicji życia tylko źródło spontaniczności jest tajemnicą, co niewierzący po prostu uznają za osobliwość bez uwzględnienia boskiej ingerencji.
Ludzie akceptują w pełni formy życia biologicznego (komórkowe i wielokomórkowe organizmy) oraz społecznego (rodziny, plemiona, narody i państwa) ze względu na łatwe do stwierdzenia ich materialno-energetyczne właściwości. Znacznie im trudniej o uznanie psychicznych form życia ze względu na dominację w nich informacji. Do niedawna za żywe byty uznawano tylko zdolne do przekazu życia komórkowe organizmy zwierzęce i roślinne dopóki nie poznano wirusów zdolnych do replikacji z wykorzystaniem komórek zainfekowanego organizmu. Obecnie w akceleratorach bada się powstawanie i zanikanie kwarków, a w badaniach biochemicznych i chemicznych potwierdzono w reakcji metatezy rolę informacji, nie będącej ani materią ani energią (6,7). Wreszcie stwierdzono zgony kobiet po domięśniowym wstrzyknięciu podobnej w budowie do kapsydu (białkowej osłonki) wirusa ludzkiego brodawczaka (HPV) szczepionki, która nie zawiera jednak kwasów nukleinowych tego zarazka naturalnie rozmnażającego się w nabłonku pochwy lub jamy ustnej. Od wieków organizm kobiety skutecznie w ponad 80% eliminuje zakażenia tym wirusem. Tymczasem samo wstrzyknięcie takiej szczepionki pod nabłonek stanowi informację mogącą spowodować nadmierną reakcję ustroju na nieistniejący w rzeczywistości w niej wirus z fatalnym skutkiem (8-10). Podobną sprawczą siłę informacji odczuwają ludzie np. na samą wiadomość o możliwości śmiertelnego zachorowania po spożyciu ogórków zanieczyszczonych nieznanym typem wirusów lub bakterii, jak to niedawno miało miejsce w Europie. W tym wypadku ten rodzaj słownej informacji dotyczy wyłącznie samej formy społecznego życia, w którym nawet tylko skutki nagłego wycofania z konsumpcji ogórków pociągają za sobą tragedie w życiu wielu osób (np. bankructwa rolników i przedsiębiorców). Wszystko dzieje się tak dlatego, że ludzkie życie jest równocześnie osobiste i społeczne dzięki zdolności posługiwania się w nim słowną informacją, będącą trzecią obok materii i energii składową rzeczywistości.
Indywidualny byt człowieka rozpoczyna się powstaniem zygoty z połączenia dwóch komórek pochodzących od matki (jajo) i ojca (plemnik). Nadal jednak nie docenia się samego faktu tego zapłodnienia, którego celem jest powstanie z tej pierwszej komórki przez dalsze podziały nie tylko komórek dojrzałego do samodzielnego życia człowieka, ale przede wszystkim powstających także już przy jej pierwszych podziałach komórek rozrodczych, które dopiero w następnym pokoleniu mogą być początkiem dla życia nowych osób. Oznacza to, że wielokomórkowy organizm kobiety czy mężczyzny jest środowiskiem dla życia w nim komórek rozrodczych. Co więcej, nowe komórki jajowe powstają tylko w okresie życia płodowego i pozostają zlokalizowane w jajnikach wewnątrz jamy brzusznej. Natomiast plemniki tworzą się do późnej starości w jądrach znajdujących się w worku mosznowym na zewnątrz jamy brzusznej, czyli najbliżej oddziaływania środowiskowego otoczenia na człowieka. Komórki rozrodcze wchodzą w skład narządów płciowych jako ich części, a ich wkład w budowę organizmu jest analogiczny do życia symbiotycznych mikroorganizmów w tym sensie, że w istnieniu pojedynczych ludzi zapewniają jedynie potencjalną możliwość pokoleniowego przekazu ich komórkowej formy życia o niepowtarzalnej tożsamości.
Wśród biologicznych układów komórkowa forma życia stanowi cezurę pomiędzy zdolnymi do podziału na potomne byty jednokomórkowych i wielokomórkowych organizmów a niezdolnymi do samopowielania się związkami biofizycznymi i biochemicznymi, jak wydzielane przez komórki enzymy, białkowe hormony, fagi itp. Każda komórka organizmu wykonuje też dodatkową pracę zewnętrzną dla zapewnienia swego istnienia jako całości, której nadrzędną cechą jest samo życie. Człowiek będąc autonomicznym i samoregulującym się żywym układem kieruje sam sobą i zapobiega utracie tej zdolności. Tym samym w ocenie życia społecznego istotne znaczenie ma nie tylko rola poszczególnych osób w życiu społecznym, ale przede wszystkim poznanie samego siebie przez każdego z osobna człowieka, czym zajmuje się autoteleologia. Zdrowy człowiek spełnia w społeczeństwie taką samą rolę jak każda komórka w organizmach wielokomórkowych, jednak w odniesieniu do ludzi może zaistnieć specyficzny wyjątek w postaci autyzmu, będącego chorobowym objawem stanu psychicznego lokalizującego własne życie w urojonym, a nie w rzeczywistym świecie.

Życie człowieka

Każde ludzie życie od momentu poczęcia i poprzez jego następne etapy jest święte, ponieważ to życie zostało stworzone na obraz i podobieństwo Boga (11). Dlatego nic nie może przewyższyć wielkiej godności osoby, która żyje, działa, rozwija się i jest zdolna do miłości, tworzenia dobra i służenia ludziom. Życie jest nieśmiertelną siłą sprawczą, będącą boskim darem ożywiającym jedno- i wielokomórkowe organizmy. Święta Trójca jako Bóg w trzech osobach (Ojciec, Syn i Duch Święty) jest najwyższą wartością życia, będąc zarazem podstawową tajemnicą nie tylko wiary chrześcijańskiej. Według teologii dogmatycznej Syn pochodzi od Ojca, który nie ma „początku”, a razem z pochodzącym od nich Duchem Świętym tworzą niepodzielną własną boską jedność, tożsamość, świadomość, wolę, wieczność i wszechmoc. W stworzeniu świata, jego rozwoju i odkupieniu człowieka można tylko dostrzec odpowiednio odmienne role trzech boskich osób: bycia Ojcem, Synem odkupienia człowieka i Duchem uświęcenia wszechświata. W każdej z nich obserwowany skutek jest bezpośrednio poprzedzany przez przyczynę, w której teleologia każe dopatrywać się celu działania, jak w każdym związku przyczynowo-skutkowym. O ile łatwo odnieść Ducha Świętego do informacyjnego pojęcia, a Syna do materialno-enegetycznego stanu, to w stosunku do Ojca pozostaje jedynie określające go słowo, a to właśnie oznacza prawa, reguły i zasady, których konsekwencją jest obecny obraz wszechświata. Rozważania te mają zwrócić uwagę na fakt, że w praprzyczynie boskiego stworzenia świata musiał być też program, o którym wiemy, że w początku było „Słowo, a w Nim był żywot..”. Nowocześnie można objaśnić to zawartą w przyczynie informacją, stanowiącą program dla osiągnięcia zamierzonego skutku. Z teleologicznego punktu widzenia przyczyna jakiegokolwiek skutku zawiera cel swego działania, ponieważ czyny (praca) tworzą przyszłą rzeczywistość w postaci skutku (struktury lub procesu). W części teleologicznej informacji stworzenia mieści się zarówno dekalog, jak i doskonale wyznaczone granice osobistego życia i rozwoju człowieka. Z teleologicznego punktu widzenia najistotniejszy w tym jest dekalog, którego boska doskonałość dotyczy nie tylko jego zakresu, ale równocześnie końca rozwoju człowieka jako gatunku. Wolna wola Matki Bożej stanowi w tym najdoskonalszy biblijny przykład wypełniania dekalogu.

Dekalog, płodność i rak

Indywidualnym kresem biologicznego życia człowieka jest śmierć, którą przyspieszają choroby nowotworowe (5,7,12). Te ostatnie są powodowane nowotworami, powstającymi w miejsce i ze składników pojedynczych komórek organizmu przez ich dysypatywną samoorganizację, co okazuje się zaplanowanym już przy stworzeniu świata biologicznym kresem rozwoju wielokomórkowych organizmów. Człowiek, stworzony na podobieństwo Boga - obdarzony jest darem tylko tworzenia zgodnie z własną wolną wolą, której ramy określa dekalog. Ich przekraczanie jest drugim po nowotworach zaprogramowanym kresem pokoleniowego istnienia gatunku ludzkiego w zakresie życia psychicznego i społecznego. Okazało się, że oprócz biologicznych istnieją także psychiczne i społeczne choroby nowotworowe. Chodzi nie tylko o znane od dawna psychozy, ale także społeczne układy totalitarne. W efekcie potwierdza się, że zło jest dziełem człowieka, a nie boską „pomyłką”. Gdyby w odniesieniu do człowieka Święta Trójca zastosowała te same zasady, co do poszczególnych atomów bezwzględnie podlegających naturalnym prawom, to ludzkość doznawałaby tylko dobra bez żadnego własnego wkładu w indywidualny rozwój świata.
Prawda, dobro i piękno stanowią wartości humanistyczne niezbędne dla integralnego rozwoju człowieka i kształtowania się cywilizowanych społeczeństw. Niestety w poszukiwaniu, odkrywaniu i głoszeniu prawdy często trzeba sporo odwagi, gdy postępuje się wbrew obowiązującym błędnym poglądom i opiniom. W XX wieku pojawiły się totalitarne ideologie, które zniewoliły wiele narodów przez bezwzględne podporządkowanie życiu społecznemu osobistego istnienia każdego człowieka z osobna. Dotychczasowe wojny, powstania i rewolucje miały swe źródło w stanach dalekich od należnej równowagi społeczno-ekonomicznej pomiędzy rodzinami, plemionami, narodami i państwami, które doprowadzone do kresu możliwych stanów wewnętrznych musiały ratować się przed zagładą (śmiercią) przez konieczną zmianę swego niewydolnego stanu, poczynając od indywidualnych osób.

Informatozy – choroby życia społecznego

Brak rozwoju w sensie biologicznym jest znakiem rozpoczynającej się starości, co nie odnosi się do życia duchowego, które nie podlega procesowi starzenia się. Najgłębszą potrzebą ludzkiego ducha jest prawda o Bogu, człowieku, życiu i świecie. Uhonorowany na wniosek wszystkich wydziałów UJ najwyższą uniwersytecką godnością doktora honoris causa Jan Paweł II w poszukiwaniu prawdy podkreślił nieodzowną w tym znajomość jej źródła, co należy uznawać za teleologiczny informacyjny składnik każdej przyczyny, której skutkiem jest właśnie wspomniana prawda (13). Na przykład znaczenie źródła informacji dobrze ilustruje czysto informacyjnie powodowana choroba (informatoza), jaką jest bezwzględna agitacja szkodliwych treści antyhumanitarnych, zwłaszcza przez lekarzy. Wyjątkowość tej informacyjnej choroby polega na tym, że jej źródło dotyczy najbardziej ludzkiej cechy, jaką jest samoświadomość człowieka obdarzonego wolną wolą w działaniu. W medycynie, jak w żadnej innej ludzkiej działalności – wszelkie działania i zaniechania uzależnione są od posiadanej informacji i umiejętności jej medycznego wykorzystania. Dzięki temu łatwo odróżnić prawdę o każdym lekarzu z osobna od tylko agitatora szkodliwych treści. W odniesieniu zaś do utytułowanych lekarzy nie wystarcza podkreślanie tylko akademickiego źródła informacji, ponieważ jedynie istotną sprawą jest jego wiarygodność (6,14-17). Słowo ma moc sprawczą i też może szkodzić zdrowiu, a nawet życiu ludzi przez agresywną lub kłamliwą reklamę środków czy tylko postępowań medycznych niezgodnie z dekalogiem. Przykładem tego jest agitacja za niedopuszczalnym zwiększaniem częstości cięć cesarskich wyłącznie na życzenie ciężarnej bez istnienia koniecznych do tego wskazań lekarskich lub uzasadnianie korzyści ze stosowania tabletek antykoncepcyjnych przez obniżanie w ten sposób ryzyka zaistnienia nowotworów jajnika, jednakże bez równoczesnego informowania o kilkukrotnym zwiększaniu przez nie stanów przedrakowych i raka szyjki macicy. W efekcie często dochodzi do przerwania fizjologicznego rozwoju ciąży, o czym świadczy niedopuszczalnie wysoka częstość porodów operacyjnych ponad 15% porodów i urodzenia wcześniaków. Oryginalność tej choroby informacyjnej polega na tym, że jej źródło dotyczy wolnej woli człowieka, który żyjąc i działając określa swój stosunek do bytu, prawdy i dobra społecznego.

Zakończenie

W XX wieku dzięki postępowi nauki nie tylko poznano budowę atomów, ale także odkryto jedność regulacji psychoneurohormonalnej i rozszerzono drugą zasadę termodynamiczną o samoorganizację struktur dysypatywnych (1,8,15). Dzięki temu wyjaśniając m.in. przyczynę chorób nowotworowych oddano prymat autoteleologii osoby nad technologią życia społecznego, w którym informacja okazała się często skuteczniejsza niż jej ewentualne materialno-energetyczne nośniki (17). O ile atomy w każdym układzie jednakowo oddziaływają na stan całości, to w układzie społecznym ludzie z powodu wolnej woli nie zachowują się w jednakowy sposób, a właśnie to decyduje o rodzaju autonomii rodzin, organizacji, społeczeństw, państw itd., które usiłują rządzić się własnymi a nie ogólnie obwiązującymi prawami. Na przykład państwowa trwałość Szwajcarii opiera się na obowiązku uczestnictwa każdego jej obywatela w ustalaniu prawa w przeciwieństwie do totalitarnych państw, które nie dbając o dobro i godność każdego członka społeczeństwa musiały zginąć.
W trakcie rozpoznawania chorób, jak i ich leczenia należy uwzględniać całokształt ludzkich dążeń, a nade wszystko integralną personalistyczną koncepcję człowieka, nawiązując w ten sposób do jego ponad materialno-energetycznych właściwości dla dotarcia do informacyjnego jego „wnętrza”, by w ten sposób pokierować „zewnętrznym” ludzkim postępowaniem wraz z zachowaniem właściwej hierarchii wartości (11-13,17). Przyczyną informatozy jest właśnie zaburzenie relacji pomiędzy tym, jak powinien żyć i działać człowiek, tzn. zgodnie z uznawanymi przez siebie wartościami, a jak w rzeczywistości żyje z powodu zastosowanych w stosunku do niego szkodliwej agitacji (3,6,18-21). Na szczęście wystarczającym na to lekarstwem jest także właściwa informacja, skuteczna dzięki podobieństwu do przyczyny zachorowania, którego prewencja i profilaktyka sprowadza się do wychowania i edukacji ludzi.

Piśmiennictwo

1. Klimek R. Thermodynamics in the begining of the spiritual life of man. Termodynamiczne rozważania nad początkiem duchowego życia człowieka. Gin.Pol, 1990 61(2):90-97
2. Styrczula-Maśniak M. Podhalański rodowód muzycznej i artystycznej twórczości górali. RK 2010
3. Hodorowicz S, Jasiczek D, Klimek R, Tadeusiewicz R. Rak i niepłodność. Prawda i mity medycyny. Trio Kraków-Warszawa 2011
4. Klimek R. Cell as a biological form of life. Komórka jako biologiczna forma życia. Ginekol i Położn, 2007; 3(5):9-17
5. Klimek R. Rak jako zagrożenie zdrowia dla ratowania życia. Cancer: health hazard resulting from attempted life protection. Curr Gynecol Oncol, 2010, 8(3) 149-159
6. Jasiczek D, Klimek R. Życie i medycyna (Life and medicine). Hermes Kraków 2011
7. Klimek R, Jasiczek D, Gralek P, Fedor-Freybergh P. Cancer – final cellular form of life. Int J Prenat Psychol Medicine, 23, 1-2(2011), 7-17
8. Klimek R, Madej JM, Sieroń A. Rak – nowotwory a choroby nowotworowe. RK Kraków 2006.
9. Klimek R. Profilaktyczno-terapeutyczne szczepienie przeciwko stanom przedrakowym szyjki macicy. Gin Prakt, 2007; 15(2):36-40
10. Pisarski T. Ocena medyczno-przemysłowej reklamy szczepionki Silgard a profilaktyka raka szyjki macicy. Przegl Gin Poł, 2007; 7(3):101-103
11. Muszala A.(red). Encyklopedia Bioetyki. Personalizm chrześcijański. PWE Radom 2007
12. Klimek R, Klimek M, Jasiczek D. Immunotherapy of cervical cancer as a biological dissipative structure. Neuroendocrinology Letters 2001;32(4):380-388
13. Wojtyła K. Osoba i czyn. TN KUL 2000
14. Klimek R. Cervical cancer as a natural phenomenon. 4th Meeting EAGO, Cracow 1989; Eur J Obstet Gynecol Reprod. Biol, 1990, 36, 221 238.
15. Klimek R. Neuroendocrinologic aspects of the dissipative struktures of tumors. Mat Med Polona, 1980; 1-2:91-96
16. Klimek R, Bręborowicz GH, Chazan B, Czajkowski K, Dębski R, Dubcak J, Fedor-Freybergh P et all (2001) Declaration of the Childbirth in XXI century. Archives of Perinatal Medicine. 7(3):8-14
17. Klimek R. Baneful Agitation of Socially Tragic Antihumanism as a cancer of human society. Neuroendocrinology Letters, 2011 (in press)
18. Jasiczek D, Klimek R. Rak i pieniądz. Hermes Management SA Kraków 2011
19. Klimek R, Štencl J, Tholt M, Posledne tri dni pred porodom. Nove trendy v gynekologii a porodnictwie. Trstena, 29.09.2011
20. Jasiczek D, Klimek R, Štencl J, Tadeusiewicz R, Tholt M. Obstetical prevention of human cancers. Neuroendocrinology Letters, 2011 (in press)
21. Klimek R, Klimek M, Jasiczek D. Prevention, diagnosis and ACTH-depot therapy of obstetrical complications with cancerous risk. 14th Congress of Human Reproduction, Melburne 2011.

15 października w Collegium Śniadeckiego Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie odbyła się sesja naukowa „Człowiek i Wszechświat” dla uhonorowania Ks. Prof. Konrada Rudnickiego w 85-rocznicę Jego urodzin.

Sesję przeprowadzono zgodnie z poniższym planem:
Od 9:15 Rejestracja uczestników
10:00 Otwarcie Sesji
10:15 Virginia Trimble „Nor Yet the Last to Leave the Old Aside“
11:00 Sesja zdjęciowa
11:20 – 12:00 Przerwa kawowa (tort okolicznościowy)
12:00 Michał Heller „Cosmic Environment of Life“
12:30 Piotr Flin “Large Scale Structure of the Universe”
13:00 Stanisław Obirek „Wszechideał Rudolfa Marii Holzapfla odczytany na nowo“
13:30 Przerywnik muzyczny (Dawid Rudnicki, Kamila Owsianików)
13:50 – 15:45 Przerwa obiadowa
15:45 – 16:30 Prezentacja teleskopu „Amerykanka”
16:30 Tomasz Mames „Zagadnienie inspiracji goetheanistycznych dla metodologii nad historią edukacji“
17:00 Marek Biesiada “Astrophysics as a Source of Constraints on Exotic Physical Theories”
17:30 – 18:00 Przerwa kawowa
18:00 Rudolf Klimek „Dekalog jako teleologiczny program Świętej Trójcy w stworzeniu świata”
18:30 Konrad Rudnicki „Goetheanizm jako pomost pomiędzy teologią a naukami przyrodniczymi“
19:00 Zakończenie części naukowej
19:15 - 20:30 Spotkanie towarzyskie
W niedzielę 16 października odprawiona została msza święta w intencji Jubilata i Jego przyjaciół w kościele Św. Marcina przy ulicy Grodzkiej 58 w Krakowie.

W Sesji wzięło udział ponad 90 osób. Część naukowa obejmowała 8 wykładów, wykazanych w powyższym programie oraz 12 przyczynków, rozdawanych uczestnikom w postaci tekstów:
Teresa Grabińska „Ontologia skłonności w teorii i w zastosowaniu”
Marek Jamrozy „Rola zliczeń obiektów astronomicznych w rozwoju poglądów dotyczących budowy Galaktyki i Wszechświata”
Jacek Jezierski „Spór wokół grobu i drugiego pochówku Mikołaja Kopernika”
Honorata Korpikiewicz „Różnorodność a rozwój Świata“
Janina Krempeć-Krygier „Dynamika supergromad galaktyk”
Jacek Kruk „Astronautyka w służbie badań Układu Słonecznego”
Krzysztof Maślanka „Matematyka, jej piękno i historia”
Robert Powell „The Ancient Babylonian Sideral Zodiac and the Modern Astronomical Zodiac“
Maciej Skwarczyński „Nieco socjologii, czyli dwa słynne problemy analizy zespolonej“
Bogdan Wszołek „Studium przyrody na sposób Johannesa Keplera”
Mirosław Zabierowski „Kopernikanizm a etyka biznesu”
Karolina Zawada „Symulacje procesów wtórnej jonizacji we wczesnym Wszechświecie – przyszłość obserwacji na 21 cm”

Zarys dorobku Jubilata odzwierciedlały liczne (ok. 25) książki wystawione w gablocie oraz dziesiątki reprintów różnych publikacji naukowych w rozmaitych językach (angielski, rosyjski, niemiecki, ukraiński, polski).